مردی به نامِ اُوِه

بیخیال لطفأ!
مردی به نامِ اُوِه

عکس نوشت:
از خاکِ گوشِت، جوونه میزنم، سبز میشم از سرِت!

📌 شاید اسم زیاد عوض کنم، ولی هویتم تغییر نمیکنه!
📌تصویر هدر مربوط به پوسترِ فیلمِ A Man Called Ove هستش که یه خورده دستکاری شده فقط!

طبقه بندی موضوعی

در راستای این پست


بلاتکلیفی زیاد داریم. حوصله مثال زدن ندارم، خودتان چند تاش رو تو ذهنتون به عنوان مثال به یاد بیارید. ولی بلاتکلیفی ای که میخوام بگم در رابطه با ارتباط مستقیمِ اعتماد به نفس و قیافه و آیینه هاس! راستش اصلأ خوب نیست دغدغه مون قیافه و گره زدنش به اعتماد به نفسمون و ارتباطش با اطرافیانمون باشه! ولی حقیقت دنیای انسان ها همینه و این مسئله جزوِ یکی از دغدغه های زندگی هامون شده. البته اصلأ بد نیست. بد نیست آدم آراسته و خوشگل و خوشبو و شیک باشه. اتفاقأ خوبه و همه جوره سفارش شده؛ ولی بحثِ این پست ربطی به این چیزا نداره! آقا یکی بیاد تکلیف ما ر با این آیینه ها روشن کنه به ناقوس! اسیر و برده کردن ما ر به فانوس! چجوری؟! به این شکل که میخوای بری یه مجلسِ رسمی و خفن، که خا پسندیده و باحال تره که سر و وضعت درست درمان باشه. بعد یکی مثلِ من متأسفانه یا خوشبختانه متناسب با تیپ و قیافه م انتظار دارم باهام رفتار شه و واکنش ببینم. چون این قضیه ی انتظار دائم التغییره! چرا؟! چون تجربه شو داشتم. شوما فرض کن میخوام برم همون مجلس رسمی و خفن عه، بعد میرم جلو آیینه قدیِ اتاق سر و وضعم رو وارسی میکنم، بعد یه فتبارک الله احسن الخالقین میگم که: صفای جمالتو مشتی! تام کروز باس بیاد جلوت دستمال یزدی بندازه به حضرتِ موسی! بعد یه صلوات و فووووووت هم میکنم از برای دور کردن اجنه و ارواح خبیثه و راه میفتم طرفِ هال. تو مسیرِ رسیدنِ به هال مجددأ چشمم میفته به آیینه ی پشتِ در و متحیر از قدرتِ والای الهی در خلقتِ این بشر، [ خودمو میگم! ]  چهارتا ماشاءالله و چهار قل و اینا هم میخوانم که بابا خدایا سلیقه تو شکر! تو اتاق تام کروز، تو هال برد پیت! بعد یه دست تو موهام میکشم و تو دلم میگم امشب به فضل الهی، چشم استکبار جهانی کور، ترامپ خروسک بگیری الهی، تو مجلس سر بلند و با فراغ بال رفتار خواهم کرد و به سمتِ درِ خروجی حرکت میکنم که خواهرم صِدام میکنه و میرم اتاقش ببینم چکار داره که ... مجددأ چشمم میخوره به آیینه اتاقش! یا امامزاده حومه ی سلفچگان!  یه لحظه پرت میشم عقب دو دستی از پشت به دیوار میچسبم و چشمام رو زوم میکنم رو آیینه که این دیگه کیه؟! چندتا صلوات میفرستم میبینم فایده نداره. زل زده تو چشمام بی شخصیت. آیت الکرسی میخوانم میبینم نح! بی فایده س! میرم سمتِ بقره که از تو آیینه دست در میاره میزنه رو شونه م میگه: ببین داداش! اگه ختم قرآن و تورات و انجیل هم بگیری فایده نداره! میدونم سخته. منم متأسفم. ولی من خودتی! یا به عبارتی خودت منی!  بعد دهن و دستام و همه جام رو تکان میدم ببینم این کیه اومده تو آیینه جلوم؟! میبینم بی شرف عین خودم همه جاشو تکان میده لهنتی! بعد رو میکنم به خدا که: اوس کریم! خلاقیتتو شکر! به نحو مبتکرانه ای شیلنگو گرفتی رو قیافه ما. اگه اون تام کروز و برد پیت من بودم، این یارو که شبیه شخصیتِ جنِ فیلم های جنگیرِ 1 و 2 و احضارِ 1و 2 عه کیه؟! بعد با واقعیت کنار میام و از اتاق با چشمانی اشک آلود خارج گشته و قصدِ رفتن به مجلس را داشته که گلاب به روتان فرمان از مغز به مثانه و دیگر اقصی نقاط بدن رسید که فلانی بپر تو دسشویی! خا طبیعتأ تو خودِ دسشویی که اتفاق جذابی نمیفته که قابل توجه باشه، فقط میمونه آیینه ی دسشویی! دگه شما فرض کن آیینه اتاق خواهرم کارگردان های جنگیر و احضار رو کشیده بود کنار زده بود رو شونه شون که فلانی! این زعفر جنی ر ول کردین رفتین چسبیدین به جلوه های ویژه و شخصیت های سوسول بازی؟! لازمه از آیینه ی دسشویی هم بگم براتان یا نح؟! 

درمورد مجلس رسمی و خفن هم باید بگم که رفتم و پامو داخل نذاشتم. بجاش رفتم پاهامو جفت کردم تو دسشوییِ رسمی و خفنِ اونجا و بطور رسمی به شکستنِ آیینه های دسشویی و اتاق خواهرم فکر نمودم. 


+ درصد عظیمی از متن زاییده ی ذهنِ خیالپردازِ نویسنده بود. البته به جز قضیه ی بلاتکلیفی آیینه ها!

  • OVe هستم
نقل از ویکی پدیا:
رپ (به انگلیسیRap) گونه‌ای موسیقی کلامی و ادای گفتار با ریتم است که در دهه ۱۹۶۰ توسط سیاهپوستان آمریکایی در برانکس واقع در نیویورک) به وجود آمد نوعی سلاح مبارزه جوانان سیاه با تبعیض‌های نژادی رایج در آن زمان بود و به همین دلیل بود که به خاطر بیان مشکلات زندگی در گِتوها (جایی برای زندگی مردمی که جزو اقلیت یک شهر به حساب می‌آیند) به موسیقی گتو نیز شهرت دارد.
 

حدود 10 ساله که رپ گوش میدم. دقیقأ همون زمانی که تو عرف جامعه ی خشک و سنتیِ ما، رپ گره خورده بود به مسائل شیطان پرستی و فراماسونری؛ به لطفِ مستندِ شوک البته. امکان نداشت اسم رپ بیاد و پشت بندش نچسبوننش به شیطان پرستی و تهاجم فرهنگی و این قبیل مزخرفات. ولی واسه یکی مثل من این حرف و حدیث ها اهمیتی نداشت؛ شروع کردم به گوش دادنِ موزیک های رپ. ولی نه هر رپی و نه هر رپری! همیشه و تو هر سبک و بستری، نخاله و انحراف پیدا میشه و رپ هم از این قاعده مستثنی نیست! همونطور که پاپ و راک و سنتی و باقیِ سبک ها از این قاعده مستثنی نیستنِ. باید گشت و خوب هاشون رو سوا کرد. منم گشتم و سوا کردم. هنوزم دارم غربال میکنم و دنبال بهترین ها هستم. من واقعأ به سبکِ رپ علاقه پیدا کردم و جذبش شدم. چون واسم جذاب بود! چون واسم متفاوت بود. چون یه جور ساختار شکنیِ مفید و لازمی داشت. چیزی که تو پاپ نمیتونی ببینی و بشنوی! شما تو پاپ به راحتی میتونی تو لحن و آوا و تحریر و تکنیک های موسیقیایی گول بخوری و از کاری که هیچ محتوا و ساختار ادبی و هدفی نداره خوشِت بیاد. نمونه ش تو کار های بهنام بانی و حامد همایون و مسیح و آرش AP و  ... هست که کار فقط داره رو لحن و تحریر و اینور اونور کردن کلمات میچرخه؛ ولی تو بارِ اول خوشت میاد و لذت هم میبری شاید! ولی وقتی میری متنِ ترانه رو از رو میخونی، تازه متوجه عمق فاجعه میشی و کلاهی که سرت رفته! درمورد محتوا هم کارِ پاپ تو ایران محدود شده به چند مسئله ی تکراری. یکی داره میاد، یکی داره میره، یکی اومده، یکی رفته دیگه برنمیگرده، چند نفر دیوونه شدن، عده ای افسرده، گروهی معتاد، یه گروه دارن التماس میکنن که بمون و نرو، جمعی در حالِ ناله و تجدید خاطراتِ خوش و ناخوشِ گذشته ان، بعضیا هم دائم العاشقن! یکی نرفته چند نفر تو جیب پشتی شون دارن. همه ی پاپِ ایران محدود به همین چارچوب و محتواس! حالا یکی کارش درست و اصولیه و دمش هم گرم، یکی هم نه! کار هاش بالاترین تعداد بازدید و دانلود رو دارن، ولی عملأ نخاله س!  محدود به موضوعِ خاصی نیست. شما تو رپِ واقعی اعتراض میبینی! ذاتِ رپ تو اعتراض به معضلاتِ جامعه س! جدای از موضوعاتِ عاطفی و احساسی که میشه تو رپ شنید، میشه دردِ مردم و جامعه رو توش لمس کرد. شما تو پاپ نمیتونی اختلاس و اعتیاد و طلاق و تجاوز و فقر و بیکاری رو گوش کنی! نمیتونی وارد مسائل عرفانی و فسلفی و پیچیده ی مفهومی بشی. [ خیلی خیلی کم بهش پرداخته شده ] ولی بستر و ساختار رپ جوری طراحی شده که به خوبی میتونی تو این موضوعات مانور بدی. نمیخوام بگم رپ بطور مطلق خوبه و نخاله نداره! نه اتفاقأ! گفته بودم، ولی مجددا تکرار میکنم رپ هم نخاله های خودش رو داره. ما موزیکِ پلنگ و پنگوئن داریم که میلیونی دانلود شده. چون سلیقه و گوشِ اون چند میلیون اون مدل محتوا رو میپسنده. درصدی از جامعه فرهنگِ داف و علف و بنگ و فحاشی و انحرافات جنسی رو مطالبه میکنه، آدمش تو رپ پیدا میشه و خوراکشون رو حاضر میکنه. باز هم ما مختار هستیم چی اندازه به خودمون و گوش و مغزمون احترام بذاریم و چی رو از چه کسانی گوش کنیم! یه رودخانه ای هست، یه عده دوست دارن سنگ ریزه و گِل و لای صید کنن، بعضیا هم به کمتر از ماهی راضی نمیشن! هدفم از این پست و سلسله پست های به وقتِ رپ، این نیست که بگم پاپ یا باقیِ سبک ها بد و جیز و فلانن و گوش نکنید! نه! من خودم پاپ هم گوش میدم. هرچی خوب باشه گوش میدم. هدفم اینه بگم این تصورِ غلطی که توسط رسانه ی ملی و یه سری گروه ها بر علیه رپ ساخته و پرداخته شده درست نیست! رپ رو با کار های قوی بشناسیم، نه ضعیف و نخاله هاش! مِن بعد هفته ای حداقل یک پست رو اختصاص میدم به معرفیِ کار های خوبِ رپِ پارسی.

قسمتِ اول رو با شایع شروع میکنیم. متولد 72 و جوون! ولی کار بلد و دارای آینده ی روشنِ کاری. کارِ خوب خیلی زیاد داره، ولی آخرین کاری که خیلی باهاش حال کردم و اشکم رو در آورد حتی، کارِ "همه ی من" بود که تو آخرین آلبومش منتشر شد. واسه درکِ کاملِ این موزیک، باید پسر بود! ولی دختر ها هم میتونن درکش کنن. کافیه فکر کنن فقط. نمیخوام موزیک رو شرح و تفسیر کنم. دوست دارم خودتون گوش کنید و حس و برداشتتون ازش رو با ما در میون بذارید. البته اگه دوست داشتید:
 
 

 

+ موزیک قبلی اشتباهی بارگذاری شده بود

 

 

دانلود

 
 
 
  • OVe هستم

یه سری مسائل هست تو خلقت که آدم رو به فکر وا میداره! قرار هم نیست خیلی اتفاق عجیب و بزرگی باشه، قرار نیست حتمأ نگاه کردن به آسمان و مطالعه ی سیاه چاله های فضایی ما رو به فکر بندازه؛ گاهی اوقات ساده ترین مسائل هم تواناییِ این رو دارن که از تو حالِ خودت با چک و لگد بِکِشنت بیرون و مچاله ت کنن گوشه ی رینگ و بطور ممتد، هوکِ چپ و راست بزنن تو سر و صورتت که فکر کن لعنتی! فکر کن. الآن وقتشه به این مسئله فکر کنی! از اون حالِ داغان و مزخرفت بیا بیرون! بعد تو هم درحالی که سر و صورتت جِر رفته و دندان های مغزت چندتاشون شکسته و لبِ عصب های مغزت ورم کرده، خودت رو از زیرِ دست و پای فکرِت میکشی بیرون و شلوارِ سفیدت رو در میاری و به نشانه ی تسلیم، تکان میدی و میری همون گوشه ی رینگ شروع میکنی فکر کردن. فکر کردن درمورد همون مسئله ای که ساده س ولی عمیق؛ و تو رو مجبور به تفکر کرده و بابتش سیاه و کبود شده مغزت. کدام مسئله؟! خیلی ساده! داشتی اخبار سینمای جهان رو مطالعه میکردی که خبرِ ساختِ فیلمِ جدیدِ تارانتینو با حضورِ برد بیت، تام کروز، ساموئل ال جکسون، دی کاپریو و مارکو رابی مثلِ پتک میخوره تو سرت و کف میکنی. بعد یکی یکی قیافه ی این بازیگر ها میاد جلو چشمت. بعدِ چند دقیقه که میگذره، دراز کشیدی کفِ زمین، رو به سقف داری با دوربینِ گوشیت ور میری که یهو دستت میره رو دوربین جلو و یه چیزی میبینی که از شدتِ ترس و داغانی گوشی رو پرت میکنی اونور که این چی بود دگه! بعد میری که گوشی رو بیاری سرِ راهت یه لحظه نگاهت به آیینه میفته، آیینه تَرَک برمیداره میگه بیا برو سر جدت رد شو. بعد میرسی به همون گوشه ی رینگ و تفکر! که ای بزرگواران! ای عزیزان! چی میشه که بعضیا میشن تام کروز و مارکو رابی و برد پیت و دی کاپریو، بعضیا هم میشن ما! من به شخصه خیلی روش فکر کردم؛ درمورد احتمالاتش! و به نتایجی هم رسیدم که محتمل ترینش چنین چیزیه:

خدا واسه خلقتِ یکی مثلِ رابی یا تام کروز، یحتمل تو چنین حال و فضایی بوده؛ [ فقط حال و فضا مد نظره! یه جور تشبیه به اتفاقاتی که بشه درکشون کرد ]  بعد از یه روزِ کاریِ سخت و سر و کله زدن با ما آدم های داغان و حواس پرت، سرکشی به اوضاع احوال فرشتگانِ درگاه و دریافت گزارشِ روز از جبرئیل آمار کشته شده ها بر اثر سلفی در مناطقِ جنگی و لبِ جهنم دره  و دهنِ کروکدیل و معده ی کوسه ی وحشی و سوار بر ببر بنگال و اینا، یه خوش و بشی هم با صور اسرافیل داشته و درمورد زمانِ قیامت بحثی کردن و خدا برگشته گفته اینا نیازی به قیامت و آخرالزمان ندارن صوری جان! یه نگاه به جهان بنداز! اینا دارن همو میخورن! چند سال دیگه صبر کنیم، خودشون، خودشون رو منقرض میکنن و قیامت شروع میشه. چرا این همه وقت و هزینه؟! اینا عرضه شو ندارن حاجی. بعد که همه کاراش رو انجام داده، رفته در عرشِ الهی تکیه زده و اونجا متوجه میشه که امروز پنجشنبه و فردا جمعه و شنبه هم تعطیلیِ رسمی. خوشحال میشه و به همین مِیمنت و مبارکی، یه بسته گِلِ سفارشی و صادراتی از جا گِلی در میاره و میره تو جنگل های شمالِ بهشت، زیر سایه ی درختِ سیب و کنارِ رودِ شیرعسل اتراق میکنه و با حوصله و سرِ وقت و حال، یکی مثلِ مارکو رابی رو خلق میکنه. بعد یه دلِ سیر نگاهش میکنه و میگه: فتبارک الله احسن الخالقین! دمِ خودم گرم. چه چیزی خلق کردم. 

حالا واسه ما چجوری بوده؟! یه روزی که آمارِ دروغ و تهمت و قضاوت و کشتار جمعی و تجاوز و اختلاس و گرایش به خدا ناباوری تو زمین زیاد شده بوده، خدا با اعصابِ خورد و غمِ ناشی از نا امیدی از خِیلِ عظیمی از بندگانش اومده تو عرش الهی و در همون لحظه متوجه میشه صبحِ شنبه هم هست. هیچی دگه! میبینه یه تیکه گِل از تهِ کفشِ جبرئیل کنده شده افتاده رو زمین، همونو میگیره اینور اونورش میکنه شپلق میچسبونه به کفِ جا آدمی، یه نگاهِ خسته بهش میکنه و میگه: خلق شو اه!



  • OVe هستم

مستند داشت نشون میداد؛ درموردِ سیاره ها و دنیاهای فرا زمینی. غرقِ مستند شده بود که برگشت پرسید: 

این همه سیاره و دنیای جذاب و متفاوت وجود داره؛ دنیای تو چه شکلیه OVe؟

نیازی به فکر کردن نداشتم؛ آیینه دستی ای که روی میز بود رو گرفتم سمتش.


+ زاییده ی ذهنِ خیال پردازِ نویسنده

  • OVe هستم

قضاوتِ آدم ها بر اساس قیافه و خانواده شون! چیزایی که آدم هیچ نقشی توشون نداره! یعنی خودِ انسان های نخستین و عصر پاره سنگی هم انقدر احمق و متحجر نبودن! این آدمای عصر مدرنیته، به شکلِ ما قبلِ متحجرانه احمقن! امیدوارم هیچ وقت اینجوری نشم! اگه شدم کوچ کنم تو غار! شما هم سعی کنید نباشید؛ اگه شدید خبر بدید با هم بریم تو غار!


+ این پست ربطی به من نداره. فقط لازم دونستم حسم رو نسبت به این اتفاق و آدم ها بنویسم!

  • OVe هستم
پسر بچه با لب و لوچه ی آویزان و چشم های درخشان که گویی یک لایه سلفون روی شان کشیده باشند، درحالی که یک ماشین اسباب بازی کوچکِ شکسته شده در دست داشت، به نزد پدرش آمد و گفت:

 واسه مهرداد بود. دیروز ازش گرفته بودم. شکست. شبیه آپتمیپوس پرام بود. باید تبدیل به آدم آهنی میشد. هرکار کردم نشد. فکر کردم باید بهش ضربه بزنی تا تبدیل شه. ولی نشد. شکست. حالا چیکار کنم باباجون؟!

پدر که شیرین زبانی پسر به وجدش آورده بود، لبخندی زد و دستِ نوازشی به موهای پسر کشید و نگاهی به ماشین انداخت و گفت:

پسرم اون تو فیلمه که اونجوری میشه! الکیه! بیرون از فیلم نتیجه ش دقیقأ همینی میشه که میبینی. فیلم ها رو زیاد باور نکن. مخصوصأ تخیلی ها و عاشقانه ها. [ زیر لب با خودش زمزمه میکند: منو ببین دارم به بچه چیا میگم. ] بیخیال پسرم. برو بده بهش ماشینو. این درست بشو نیست.

پسرک درحالی که دستِ چپش را در جیبش گذاشت و با دستِ دیگر پشتِ گوشش را خاراند، دلخور و معترض گفت:

اینجوری که نمیشه بابا. ناراحت میشه. خیلی این ماشینو دوست داشت. باهام قهر میکنه. اون تنها دوستِ منه.

پدر یک جرعه از چایش نوشید و گفت: 

شما بچه ها هم داستانی داریدا! اون دوستی که بخواد بخاطر یه اسباب بازی باهات قهر کنه، همون بهتر که قهر کنه. 

پسر شروع کرد به کوبیدن پایش به زمین و فریاد زد که: 

نمیخوام بابا. نمیخوام. نمیتونم. اون تنها دوستمه. بره تنها میشم. تنهایی دوست ندارم.

پدر چند لحظه مکث کرد و دستی به سیبیلش کشید و گفت: 


خب یه کاری کن. اوممم. بهش دروغ بگو. مصلحتی. واسه اینکه تنها نشی. برو بهش ب ...

پسر لب و لوچه ش را جمع کرد و خوشحال و با چشمانی پر از شوق و ذوق، حرف پدر تمام نشده شروع به دویدن به سمتِ بیرون و مهرداد کرد که نیمه ی راه نرسیده برگشت و نفس نفس زنان گفت:

بابا! یه چیزی فقط! یادم رفت بپرسم. چجوری دروغ میگن؟! 


  • OVe هستم


نه نیازی به کافه ی خلوت و تاریک و رومانتیک است، که شمعی روی میزش روشن و موزیکِ بی کلامِ عاشقانه ای درحالِ پخش، و نه خبری از جملاتِ عاشقانه ی مست کننده و دلبرانه؛ در همین میانه ی راه، زیرِ نورِ همین ماهِ عشق، پشتِ همین وانتِ لعنتیِ دوست داشتنیِ خراب شده، با همین تپشِ قلبم، به شهادتِ نورِ همه ی این ستاره های عاشق بگویم برایت، بدجور دسشوییم گرفته اون بطری آب کجاس؟؟؟؟؟ :|||


+ قرار بود عاشقانه باشه وجدانأ :| ولی هرچی به تصویر نگاه کردم همین چیزی که نوشتم ازش در اومد :|

  • OVe هستم

داشت کارِشو انجام میداد، دیدم لباس هاش کثیفه! رفتم بهش بگم که لباس هات کثیفه! یه لحظه تو شیشه درِ فروشگاه خودمو دیدم، کلِ هیکلم رو کثافت گرفته بود؛ دهنمو بستم و چیزی نگفتم.

  • OVe هستم


اخیراً دارم سریالی رو به اسم " 13reasons why " با ترجمه ی فارسی " 13 دلیل برای اینکه " میبینم.

  • OVe هستم

             


قضیه رو سخت و پیچیده نکنیم. همه چی از خودِ ما مردم شروع میشه. 

  • OVe هستم